Barszcz czerwony czysty - do krokietów, pierogów czy pasztecików

Nie bardzo lubię pisać przepisy na zupy ponieważ zwykłam robić je na oko. Pisanie bloga mobilizuje mnie jednak do bardziej uważnego odmierzania składników. Dzisiejsze danie tylko w wersji bez wywaru mięsnego większość z nas będzie spożywało już za nieco ponad miesiąc. Myślę, że do tego czasu naskrobię również przepis na postną wersję barszczu czerwonego. Na razie możemy jednak korzystać z bogatszej wersji, która fantastycznie komponuje się z dobrze znanymi krokietami, pierożkami czy pasztecikami.

Zdjęcia pochodzą z mojej studenckiej kuchni więc proszę o wyrozumiałość :D


Skład:

Na wywar buraczany:

ok. 1 kg buraków ćwikłowych 

2-3 listki laurowe

kilka ziaren pieprzu

3-4 kulki ziela angielskiego

pół łyżki soli

2-3 jabłka

2-3 ząbki czosnku

majeranek

wody tyle, aby była ok. 2 cm ponad burakami

Na wywar mięsny:

2 litry wody

1 duża drobiowa porcja rosołowa lub 2-3 małe

włoszczyzna ( 3-4 marchewki, 2-3 pietruszki, por, seler ?

1 cebulka

kilka ziaren pieprzu

2-3 kulki ziela angielskiego

2-3 liście laurowe

2-3 ząbki czosnku

sól, pieprz i ewentualnie 1-2 kostki rosołowe do smaku

* Dodatkowo do zakwaszenia barszczu 1 cytryna i ok. 1-2 łyżeczki cukru.

Przygotowanie:

Wywar buraczany najlepiej przygotować dzień wcześniej tak aby przez noc przeszedł smakiem i aby jak najwięcej mocy wydobyło się z buraków.

Buraki obieramy i kroimy na kawałki. Wkładamy do garnka i zalewamy wodą na ok. 2 cm ponad powierzchnię buraków. Dodajemy liście laurowe, pieprz, ziele angielskie, rozgniecione ząbki czosnku oraz sól. Gotujemy aż buraki będę miękkie. Pod koniec gotowania dodajemy obrane i pozbawione gniazd nasiennych jabłka oraz majeranek. Zestawiamy z gazu i pozostawiamy całość na noc.

Wywar mięsno-warzywny przygotowujemy tradycyjnie. Mięso wkładamy na dość ciepłą wodę, usuwamy szumowiny, aż płyn będzie klarowny, dodajemy liście laurowe, pieprz, ziele angielskie, rozgniecione ząbki czosnku, opieczoną cebulkę oraz obraną i oczyszczoną włoszczyznę. Doprawiamy solą i pieprzem. Gdy warzywa będą już miękkie usuwamy je z wywaru łącznie z mięsem i pozostałymi dodatkami ( można przecedzić ). Do wywaru mięsnego dodajemy przecedzony wywar buraczany. Doprawiamy do smaku solą, pieprzem i cukrem oraz zakwaszamy sokiem z jednej cytryny. Dosypujemy jeszcze odrobinę majeranku i gotowe :) 

Dobra rada:

Aby cały majeranek nie zbierał się na powierzchni warto przed wsypaniem rozetrzeć go w dłoniach. 

Kaczka

Kotlety rybne

Lubię ryby bardzo, a niestety chłop mój nie :( Dlatego też kombinuję jak mu je podać, żeby chciał zjeść. Po pierwsze nie będę gotować dwóch różnych obiadów dla nas dwojga, a po drugie ryby jeść trzeba bo zdrowe i takie tam bla bla. Mój mężczyzna nie umie odmówić zjedzenia czegoś nad czym się napracowałam dlatego tym razem wykombinowałam kotlety rybne. Pracy mnie to kosztowało sporo, ponieważ wymyśliłam sobie, że zamiast zemleć rybę w maszynce, posiekam ją. Powiem wam szczerze, że jeśli nie macie dobrze ostrego noża (mnie się wydawało, że mam) to nie jest to najszczęśliwszy pomysł.

Skład:
2 filety rybne
1 cebula
2 jajka
1 łyżeczka musztardy
bułka tarta
koperek
sól
pieprz cytrynowy
olej do smażenia




Wykonanie:
Rybę  musimy zemleć lub drobniutko posiekać (nie polecam), a cebulę posiekać i zarumienić na oleju. Następnie dodajemy jajka, musztardę, 2 łyżki bułki tartej, garść posiekanego kopru, ostudzoną cebulkę, sól i pieprz do smaku. Formujemy kotlety jak mielone, obtaczamy w bułce tartej i smażymy na wolnym ogniu.

Doskonałym dodatkiem do kotletów jest surówka z kiszonej kapusty!
Zając

Grzaniec czyli grzane piwo z miodem i imbirem %

Dziś moja kolej - Kaczka melduje się na stanowisku. Parę dni to Zając raczył Was swoją kuchnią bo ja najpierw miałam jesiennego doła, a potem gwiazdorzyłam - w sensie, że robiłam za modelkę w sesji zdjęciowej :D Jak to miło czasami zobaczyć swoją gębę w całkiem znośnym wydaniu, ale nie o tym będzie mowa, w końcu to z jedzeniem niewiele ma wspólnego. Dół za to całkiem sporo. Doła jak prawie wszyscy dobrze wiemy trzeba zalać. Ale czym tu zalać w chłodny, jesienny i w dodatku samotny wieczór, żeby nie pomyśleli, że człowiek popada w alkoholizm. Wrodzona oszczędność wskazywała na piwo, jednak język smakosza chciał czegoś więcej. Do Dziennika Bridget Jones ( mojego podstawowego antydepresanta ) i michy popcornu uważyłam sobie grzane piwo ! Pyyycha, tylko trzeba uważać i nie być zachłannym bo łatwo sparzyć sobie języczek. Pomna takiego obrotu spraw, tym razem zachowałam wszelką ostrożność. Cóż więcej powiedzieć ? Spało mi się świetnie i dół został zalany :D Mogę śmiało polecać :)


Skład:

1 piwo ( nie będę wymieniać marek, najlepiej jasne i dość mocne )
czubek łyżeczki cynamonu ( przykład na zdjęciu )
czubek łyżeczki imbiru
pół łyżeczki cukru waniliowego
3-4 goździki
1 duża, hojna  łyżka miodu
1 łyżeczka cukru
ewentualnie odrobina soku malinowego - ja jednak pominęłam tę pozycję

Przygotowanie:

Piwo delikatnie wlewamy do garnka, tak, aby nie utworzyła się piana. Podłączamy gaz, płytę czy rozpalamy ognisko, kto czym dysponuje :D Dodajemy cynamon, imbir, goździki, cukier waniliowy, cukier oraz miód. Całość podgrzewamy. Napój ma być dobrze ciepły jednak w żadnym wypadku nie może się zagotować - straci wtedy wszystkie swoje właściwości. Gotowego grzańca przelewamy do kufla, bądź wysokiej szklanki ( ja w swoim studenckim mieszaniu wygrzebałam tylko to drugie ) dla wygody możemy dodać słomkę.
Odpalamy ulubiony film, drinkujemy i cieszymy się, tym, że na dworze hula wiatr i leje deszcz, a my delektujemy się rozgrzewającą, procentową i aromatyczną mieszaniną :)

Teraz się już z Wami żegnam ponieważ wybywam razem z Zającem na przedpremierowy pokaz filmu Atlas Chmur.

Miłego wieczoru !
Kaczka

Zupa krem z marchwi

Jeszcze jakiś czas temu przez myśl by mi nie przeszło żeby gotować zupę, której głównym składnikiem jest marchew. Jednak, gdy dostałam od mojego Chłopa książkę kucharską napisaną przez Bożennę Mann "Pasja pokoleń. 100 lat kuchni rodziny Mannów" był to pierwszy przepis, który postanowiłam wypróbować.  Pierwszy i od razu mój ulubiony :) Przepis podaję oryginalny, taki jak w książce.

Skład:
1,5 l wody
pęczek włoszczyzny
0,5 kg marchwi
1 cebula
1 łyżeczka miodu
1 łyżeczka przyprawy warzywnej
pieprz (do smaku)
olej (do smażenia)
1 łyżka masła
0,25 kieliszka białego wytrawnego wina
100 ml śmietany kremówki
100 ml ubitej śmietany




Przygotowanie (tak jak podaje autorka):
Marchew obrać, drobno pokroić i podsmażyć na oleju, pod koniec smażenia dodać posiekaną cebulę, a później miód, zalać wodą, dodać jarzyny o gotować, aż marchew będzie miękka. Po ugotowaniu jarzyny odrzucić, a marchew zmiksować. Doprawić przyprawą warzywną, pieprzem i winem do smaku. Dodać schłodzone masło i śmietanę, zagotować. Zupę podawać udekorowanym kleksem śmietany

P.S. Ja tą zupę jem z groszkiem ptysiowym lub grzankami.

Zając

Niehiszpański omlet z chorizo

Lepszej nazwy na to danie nie znalazłam. Mógłby być hiszpański omlet, ale do takowego potrzeba ziemniaków, najlepiej ugotowanych. A czy głodny człowiek z rana ma czas na obieranie i gotowanie ziemniaków? No właśnie. Dlatego na szybko powstał omlet niehiszpański, ale też pyszny. Zdecydowanie lepiej smakuje niż wygląda :)


Skład:
kawałek chorizo
pół czerwonej papryki
2 pomidory
5 jaj od szczęśliwych kur
łyżka śmietany
sół, pieprz
oliwa do smażenia


Wykonanie:
Kiełbasę kroimy w plasterki i podsmażamy na oliwie, dodajemy pokrojoną paprykę, oraz sparzone i obrane pomidory. Całość dusimy żeby pomidory trochę odparowały i dodajemy roztrzepane jajka z śmietaną, solą i pieprzem. Smażymy aż się zetnie starają się nie przypalić.


Zając

Surówka z kiszonej kapusty

Dzisiaj taki domowy klasyk, swego czasu odrobinę przeze mnie zapomniany. W naszej studenckiej kuchni czasami zanikały tradycyjne, domowe przepisy na rzecz różnych wynalazków. Jednak, gdy któraś z nas przypomniała sobie o swojskiej kiszonej stała się ona prawdziwym hitem. Gotowałyśmy kapuśniak, robiłyśmy surówki a jak trafiła się wyjątkowo dobra kapusta to nie zdążyła doczekać żadnej obróbki. Kapusta kiszona oprócz niewątpliwych walorów smakowych ma jeszcze jedną zaletę: jest bogatym źródłem witaminy C. Szczególnie w okresie jesienno-zimowym, gdy mamy mniejszy dostęp do świeżych owoców, a wyjątkowo musimy dbać o swoją odporność jedzmy kapustę!

Skład:
1/2 kg kiszonej kapusty
mała cebula
spora marchewka
małe jabłko (ewentualnie pół)
2 łyżeczki cukru
pieprz
2 łyżki oliwy (opcjonalnie)




Wykonanie:
Kapustę kroimy na drobniejsze kawałki, obrane jabłko i marchewkę ścieramy na tarce, cebulkę drobno kroimy. Całość doprawiamy cukrem i sporą ilością pieprzu, mieszamy. Na koniec dolewany oliwę, aczkolwiek ja nie zawsze to robię, a i tak jest pysznie!


Zając

Parówki w folijce czy bez? Post 50!

W dniu założenia naszego bloga pojawiła się ankieta z pytaniem jak podgrzewacie parówki. W folii czy bez?
Była to spontaniczna próba sprawdzenie czy Zając jest dziwakiem bo z każdej paróweczki przed podgrzaniem folijkę ściąga, czy Kaczka która czyni to gdy parówa jest już ciepła. Ankieta niestety się zepsuła tak, że super informatyk Zając jej naprawić nie umiał, więc podsumowanie będzie "mniej więcej".

Zimne parówki, bez folijki, sfotografowane przez Zająca

Zdecydowanym, niekwestionowanym zwycięzcą został Zając! Większość naszych czytelników (ok. 70%) podgrzewa parówki bez folii. Nie bardzo wiem w sumie dlaczego tak robimy, ale Kaczka wie dlaczego tak robić nie powinniśmy i Wam niżej o tym napisze.

No to teraz ja czyli Kaczka :) Przede wszystkim czytając te kilka zdań wyżej nieźle się uśmiałam szczególnie ze słów "super informatyk Zając" :D
Przejdę jednak do parówek. Poświęciłam się i wykonałam eksperyment. Nie jest on bardzo widoczny ponieważ strzeliłam burżuja i kupiłam "lepściejsze" parówki. Lepszy efekt byłby ze zwykłasów, ale jak już pisałam nie lubię wyrzucać jedzenia, a w takiej formie z pewnością bym ich nie zjadła :P

Dlaczego parówki lepiej grzać w folii ?
Przede wszystkim parówek absolutnie nie trzeba gotować. Ja często zalewam gorącą wodą z czajnika, czekam kilka minut i gotowe. To typowy produkt tylko do podgrzania. Moczenie ich w wodzie bez folii, szczególnie wraz z podgrzewaniem powoduje, że parówki nachodzą wodą. Robią się grubsze, puchate i według mnie smakują zwyczajnie gorzej. Stąd wiele osób parówki preferuje jedynie na zimno, gdyż na ciepło ich smak zaczyna przypominać to z czego zostały zrobione, a nie to czym zostały doprawione :D
Wielu producentów umieszcza również na opakowaniu adnotację, że parówki należy podgrzewać w osłonkach. Zróbcie sobie test - jedną parówkę wrzućcie do wody w osłonce, drugą bez. Efekt widoczny gołym okiem !
Pamiętać jednak trzeba o tym, ze parówkę w osłonce wyjętą z wody należy natychmiast z niej oskubać, bądź na sekundę włożyć pod strumień zimnej wody i dopiero rozpocząć ściąganie. W innym przypadku osłonka przyklei się do parówki tak mocno, że jedynym słusznym sposobem okaże się rzucie flaka w celu wydobycia resztek smaku :D
Prawdą jednak jest, że o gustach się nie dyskutuje i ciężko zmienić przyzwyczajenia. Dlatego w myśl idei "róbta co chceta" - " parówki grzejta jak lubita" będzie chyba stosowaną konkluzją dla naszej mini - ankiety :)

Pozdrawiamy serdecznie wszystkich parówkożerców :)
Kaczka i Zając