Szybka surówka z ogórków kiszonych i pora

To jedna z tych surówek, które można przygotować w sytuacji awaryjnej. Składniki raczej każdy zawsze ma w domu. Świetnie pasuje do klasycznego schabowego i ziemniaczków, przełamuje smak, a zawsze przyjemniej wtrąbić nawet mało elegancką suróweczkę niż zwykłego kiszeniaka. Zdjęcie udało mi się cyknąć w ostatniej chwili, gdy domowe sępy wisiały z widelcami nad resztkami owej zacnej przystawki.

Skład:

1 mały por

5-6 ogórków kiszonych

2-3 łyżki oleju

2-3 łyżeczki cukru

duuuużo pieprzu

Przygotowanie:

Pora myjemy i kroimy w talarki ( jeśli jest bardzo szeroki to możemy przeciąć wzdłuż na pół ). Do surówki nadaje się zarówno biała jak i zielona część. Ogórki kroimy w plasterki. Posypujemy obficie pieprzem, dodajemy cukier i polewamy olejem. Ostawiamy na ok. pół godzinki. Tak - to wszystko :) Surówka nie wygląda szałowo, ale smakiem bije wiele innych.

Dobra rada:

Jeśli Wasz żołądek słabo znosi surowego pora to polecam uprzednio go sparzyć. Posiekanego wrzucić na durszlak i przelać wrzątkiem. Dzięki temu nie tylko zmięknie, ale odparują z niego również drażniące substancje.

Kaczka

Domowa zupa pomidorowa - po studencku :)

Studia to taki ciekawy etap w życiu człowieka, kiedy nagle zaczyna Ci smakować nawet znienawidzona wątróbka. Wiem co mówię, gdyż sama przez 5 lat ewoluowałam w zadziwiający sposób.
Jako młode dziewczę nienawidziłam zup, zupa to nie obiad. Obiad to pieczone udo z kurczaka ! No i potem spaghetti... Reszta potraw miała w moim życiu naprawdę niewielkie znaczenie. Gdyby ktoś kiedyś powiedział mi, że zatęsknię za domową kuchnią to bym go wyśmiała. Owszem, zawsze raczej wolałam stołować się w domu niż na mieście, jednak na 1, a już w szczególności na 2 roku studiów w naszej studenckiej kuchni królowało spaghetti, pizza, tosty i generalnie sosy wszelkiej maści do ryżu. Z upływem czasu coraz bardziej chciało mi się czegoś innego. Tym czymś okazała się zupa !
Już chyba o tym wspominałam, ale ja nie potrafię ugotować małych ilości jedzenia, szczególnie jeśli o zupie mowa. Gotuję od razu dla całej armii, mam nadzieje, że to nie zwiastun tego, że będę miała armię dzieci... zresztą mniejsza z tym.
Od kiedy rok temu przywiozłam sobie garnek, w którym mieści się kawałek chabaninki ( po swojskiemu to mięsko ) i pęczek włoszczyzny w moim menu zaczęły królować zupy. Jedne lubię bardziej, inne mniej, ale niekwestionowaną faworytką pozostaje pomidorówka. Właśnie napasłam brzuszek cieplutką miseczką, więc z błogim uśmiechem na twarzy mogę Wam powiedzieć jak ją gotuję. Dla mnie smakowo jest idealna, ale oczywiście wszelkie wariacje na jej temat są możliwe. Pamiętajcie, najważniejsze żeby to Wam smakowało !!!

Skład:

• kawałek mięsa drobiowego bądź wołowego, ja zupę z reguły gotuję na porcji rosołowej z kurczaka dostępnej w większości sklepów mięsnych całość waży góra 0,5 kg
• pęczek włoszczyzny czyli: 3-4 marchewki, 2 pietruszki, kawałek selera, kawałek pora, dla smakoszy również nieco natki z pietruszki - ja nie lubię więc nie dodaję
• 1 mała cebulka
• 3 ząbki czosnku
• 6-7 ziarenek pieprzu
• 2-3 ziarenka ziela angielskiego
• 2-3 listki laurowe
• 1-2 kostki rosołowe ( można z nich zrezygnować na rzecz zwykłej soli ponieważ zawierają glutaminian sodu - nie koniecznie zdrowy )
• sól i pieprz do smaku
• domowy sok pomidorowy bądź koncentrat pomidorowy w słoiczku np. Madero z Biedronki - ja robię miks
• 1-2 łyżeczki suszonej bazylii
• 3 czubate łyżki śmietany - 12 % lub 18 %
• 1 płaska łyżka mąki pszennej

Przygotowanie:

Posiadam garnek ok. 3 litrowy więc nalewam wody mniej więcej do 3/4 wysokości. Gdy woda będzie dobrze ciepła ( nie wrzątek, ale taka już parująca ) wtedy wkładam umyte i oczyszczone mięso. Dlaczego tak ? Smak mięsa i tak jest bardzo dobrze wyczuwalny, a zupa nie jest później tak tłusta i ciężka. Poza tym jest znacznie mniej szumowin. Ale to kwestia sporna, zróbcie tak jak lubicie. Oczywiście wywar dokładnie szumujemy, czyli zbieramy z wierzchu brzydką szarą piankę. Gdy stanie się klarowny dodajemy obrane i umyte warzywa oraz opieczoną cebulkę. Można ją nadziać na widelec i opiec nad palnikiem bądź po prostu położyć na najmniejszym i tylko delikatnie przekręcać. Dodajemy również pieprz w ziarnach, ziele angielskie, liście laurowe i czosnek. Ja na początek dodaję łyżkę soli i nico pieprzu mielonego.

Gotujemy wszystko razem na bardzo wolnym, aby całość tylko lekko bulgotała. Gdy warzywa będą miękkie proponuję je wyłowić, mięso również wyławiam. Nie lubię gotowanego więc obieram i zamrażam, na przyszłość do krokietów jak znalazł. Jeśli tak jak ja macie fobię pływającego pieprzu to wywar można przecedzić :)

Do ciepłego wywaru dodajemy kostkę rosołową i doprawiamy do smaku według uznania. Następnie wlewamy sok pomidorowy i dodajemy 2-3 łyżeczki koncentratu. Jeśli nie macie soku pomidorowego to wystarczy koncentrat. Następnie dosypujemy bazylię. Odlewamy ok. pół kubka zupy, dodajemy śmietanę i mąkę. Mieszamy dokładnie najlepiej małą trzepaczką, mątewką czy jak to nazywacie. Dokładnie rozmieszane dodajemy do zupy i chwilę jeszcze trzymamy na kuchni, gdy zauważymy, że zupa ma ochotę się już zagotować to wyłączamy :)

Podajemy z ryżem lub makaronem. 

Choć początki bywają trudne to z czasem sami odkryjecie jak dojść do perfekcji :)

Kaczka

Kurczak z ananasem

Chyba można by powiedzieć, że jest to kurczak po hawajsku, ale że na Hawajach nigdy nie byłam to ryzykować nie będę. Z ananasem (szczególnie z puszki) mam ten problem, że nie w każdym wydaniu go lubię, ale akurat z mięskiem bardzo. Na pizzy też zeżrę, chyba nie ma rzeczy, której na pizzy nie da się zjeść, bo zawsze można zalać sosami i nie czuć smaku :D. Wracając do mojego obiadu to pierwszy raz zrobiłam go zupełnie spontanicznie. Tak nam zasmakowało, że robię go całkiem często.

Składniki:
ok. 500 g piersi z kurczaka
puszka ananasa
2 łyżki oleju
3 łyżki śmietany
1 marchewka
1 cebula
2 łyżeczki curry
1 łyżeczka słodkiej papryki
pół łyżeczki ostrej papryki
sół, pieprz



Przygotowanie:
Kurczaka kroimy w kawałeczki. Z ok 1/4 szklanki soku z ananasa i przypraw przygotowujemy marynatę. Zamarynowane mięso wstawiamy do lodówki na ok. 30 min. Marchewkę kroimy w słupki, cebulę w piórka, a ananasa w taką niby-kostkę. Kurczaka smażymy, dodajemy cebulę, ananasa i marchewkę. Zalewamy resztą sosem z ananasa. Dusimy (pilnując, żeby się nie spaliło), aż marchewka będzie miękka. Do śmietany dodajemy trochę gorącego sosu z patelni, mieszamy i wlewamy do potrawy. Jak ktoś chce mniej sosu (albo mniej słodkiego) można dać mniej soku z ananasów, ale ja lubię tak! Podajemy z ryżem.


Zając

Kanapka z sadzonym jajkiem

Jako, że rok akademicki już się zaczął przybyło mi trochę obowiązków. Grafik jeszcze nie do końca jest poukładany więc niektóre dni wyglądają dość chaotycznie. Wczoraj miałam wolną chwilkę między uczelnią a pracą i wpadałam do domu "coś" zjeść. No właśnie, tylko co?! Obiadu nie ma, tradycyjna kanapka do mnie nie przemawia, czasu na gotowanie też w tym momencie brak. W tej dramatycznej chwili otwieram lodówkę i co widzę? Jajka! Tak, nasze kochane jajka zawsze nas ratują w trudnych sytuacjach. W naszej wspólnej lodówce nigdy jajek nie brakowało i teraz w mojej prywatnej też dbam o zapas wiejskich jaj od szczęśliwych kurek swobodnie biegających po podwórku babci. A co do jajek? Szynka i  masełko! Równie dobrze mogłabym zrobić jajecznicę, ale zachciało mi się jajka sadzonego. Ot co wyszło.

Składniki:

2 kromki pieczywa razowego

2 łyżki masła

2 plasterki szynki

2 jaja

sól, pieprz

Działamy:

Masło rozpuszczamy na patelni, kładziemy szynkę i smażymy z obu stron aż się przyrumieni. Ja w tym momencie odsunęłam ją na bok patelni, ale jeśli ktoś się boi, że mu się spali, można przełożyć je na chleb.

Jajka ostrożnie wbijamy na patelnię, solimy i pieprzymy. Smażymy na wolnym ogniu tak, żeby białko było ścięte a żółtko płynne. Jeśli wcześniej tego nie zrobiliśmy przekładamy szynkę na kromki, a na to kładziemy jajko. Jedząc uważamy, żeby się nie zalać wypływającym żółtkiem :) Mnie się jakoś udało!

Placek z jabłkami a'la omlet

Jak już Zając wielokrotnie wspominał - jesteśmy leniwe ! Nigdy nie ukrywam, że nie lubię się przemęczać. Gotowanie co prawda nie jest dla mnie męczarnią ponieważ to lubię, jednak gdy nie mam weny to musi być prosto, łatwo i szybko. Tak właśnie było ostatnio. Mojej rodzicielce o 21.00 zachciało się placków z jabłkami. Tak, jedzenie w późnych godzinach wieczornych to jedna z niewielu rzeczy jakie odziedziczyłam po mamusi. Tatuś kolacji nie jada od kiedy tylko pamiętam, mamusia za to o 22.00 potrafi wchłonąć dwa jaja na "miętko", dwie kromki chleba i michę pomidorów ze śmietaną. Całe szczęście, że wybitnie od tego nie tyje, w przeciwieństwie do mnie :D W każdym razie, wracając do placków, ja nie miałam już sił na użeranie się z plackami. Zresztą nie umiem usmażyć 5 sztuk tylko od razu walę kopiec jak dla wojska. Pomyślałam więc, że może spróbuję usmażyć jeden duży placek :D Tak żeby wilk był syty i owca cała. No i się udało - zeżarłyśmy na pół, w końcu mi też od życia coś się należy :)

Skład:

3/4 szklanki mleka
1/4 szklanki wody najlepiej gazowanej
1 jajko
5-6 czubatych łyżek mąki
1 duże jabłko lub 2 małe
1 duża łyżka masła
2 łyżki cukru + trochę cukru do posypania ( może być w pudrze )

Przygotowanie:

Jabłka obieramy ze skórki, dzielimy na ćwiartki, wydrążamy gniazda nasienne i kroimy w plasterki. Na patelni rozpuszczamy masło i układamy plasterki jabłka ( można tak jak na zdjęciu wyżej). Smażymy na niewielkim ogniu. W międzyczasie dorabiamy ciasto podobne do tego na naleśniki. Mleko dokładnie mieszamy z jajkiem i wodą, następnie dodajemy stopniowo mąkę i łączymy w jednolitą masę.
Jabłka posypujemy 2 łyżkami cukru, a następnie zalewamy przygotowaną masą. Aby góra szybciej się ścięła możemy przykryć pokrywką. Smażymy placek co jakiś czas sprawdzając jak wygląda jego spód. Gdy będzie już złocisty delikatnie składamy go na pół i jeszcze chwilę smażymy, aby środek dobrze się połączył.
Placek wykładamy na talerz i posypujemy cukrem dla dekoracji.
Gotowe !
Porcja wychodzi dość duża, więc warto z kimś się podzielić :)

Kaczka

Surówka z mini kapustek

To takie moje małe odkrycie ostatnich dni. Będąc z mamą na zakupach na rynku, targu, bazarku czy jak to tam się u Was zwie, na jednym stoisku odkryłam miniaturowe kapustki. Nim przejdę do surówki mam pytanie: Co wy sądzicie o takich miejscach? Ja uważam, że w dzisiejszych czasach są bardzo niedoceniane. Szczególnie w dużych miastach. W Warszawie, na nowszych osiedlach bazarów albo nie ma albo są umierające. Niedawno przeprowadziłam się do starszej dzielnicy i blisko mam aż dwa ryneczki. Oczywiście niektóre produkty kupuję w marketach (Biedronka ♥), bo są po prostu dużo tańsze, ale większość warzyw, pieczywo, mięsa i wędliny zdecydowanie wolę kupić na bazarku. Sprzedawcy są uprzejmi, rozmowni, doradzają i w ogóle to wszystko ma jakiś taki ludzki charakter. Markety są po prostu bezduszne.

Takie kapustki spotkałam po raz pierwszy. Od razu podbiegłam do pana, który je sprzedawał  i dowiedziałam się że kilogram tego cuda kosztuje 4 zł. Kilogram to całkiem sporo, ponieważ takie mini kapustki są bardzo lekkie. Pewnie można by zrobić z nich coś ciekawszego, ale u mnie wszystkie skończyły jako prosta surówka.

Składniki:
 1/2 kg różnych rodzajów kapustek
(u mnie czerwona, włoska i biała)
1 czerwona cebula
sól
4 łyżki oliwy
łyżeczka suszonego tymianku
pół łyżeczki majeranku



Przygotowanie:
Kapustę obieramy z zewnętrznych liści i szatkujemy. Małe kapustki są bardziej miękkie niż tradycyjna duża głowa, więc są lepsze do jedzenia na surowo. Drobno kroimy cebulę, dorzucamy i całość soli. Z oleju i ziół przygotowujemy sos, polewamy surówkę i podajmy do obiadu.

Zając

Krem czekoladowo-orzechowy

Coś przy weekendach się z Kaczką opierdzielamy. Chociaż może to lepiej, że chociaż tych 2 dni w tygodniu nie spędzamy przy komputerach płodząc posty, a zajmujemy się pożyteczniejszymi rzeczami. Krem ten robiłam kilka dni temu i jeszcze wszystkiego nie opierdzieliliśmy. Jak Kaczka ruszy dupsko to może nawet jeszcze zdąży resztki ze słoiczka wylizać. Jak przyniesie do tego rogalika to może nawet coś więcej się znajdzie. W tym miejscu chciałam jeszcze powiedzieć, że kocham rogaliki francuskie z czekoladą i najlepsze jakie jadłam są z piekarni Somar w Rawie Mazowieckiej. Wracając do kremu: przepis pożyczony STĄD i podam takie proporcje jak w oryginale. Powiem od razu też, że mnie nie wyszedł taki fenomenalny jak na zdjęciach. Niestety trochę rzadszy - zsiadł się dopiero po wstawieniu na kilka godzin do lodówki. poza tym użyłam miodu i dałam go troszkę mniej, a mimo to krem wyszedł trochę za słodki jak dla mnie.

Składniki na ok. 280 ml:

80 g orzechów laskowych (ok. 2/3 szklanki)

3/4 szklanki mleka skondensowanego słodzonego

90 g gorzkiej czekolady

3 łyżki golden syropu, miodu lub syropu z agawy

Działamy:

Orzechy łuskamy i obieramy z brązowych skórek. Można je podpiec w piekarniku lub podprażyć na patelni (ja wybrałam własnie tą opcję) - wtedy łatwiej się je obiera. W skórkach będą gorzkie. Następnie je miksujemy na płynną masę (mnie się to nie do końca udało). Ja je męczyłam ponad 20 min a nadal było to raczej masło orzechowe niż płyn i poddałam się. Do garneczka wrzucamy czekoladę, mleko i syrop lub miód. Podgrzewamy aż składniki nam się połączą i jeszcze ciepły płyn wlewamy do orzechów. Miksujemy dalej przez ok. 5 min i przelewamy do słoiczków. 

Ja zrobiłam od razu z podwójnej porcji.